Giri werkte als huisslaaf. Zijn eigen vader had hem verkocht om geld te hebben voor drugs en alcohol. Toen hij zeven jaar was liep hij er weg. En die nacht sliep hij in het  station, alleen en hongerig. Vandaag heeft hij dankzij Inderjit Khurana een heel ander leven.
 

Giri ontdekte al snel dat er in het station heel wat kinderen leefden en werkten. Sommigen bedelden voor geld, anderen verzamelden afval of poetsten schoenen. Enkele van de kinderen waren net zoals Giri weggelopen. Anderen woonden met hun familie in de sloppenwijk naast de treinsporen. Giri leerde de kinderen kennen en ze toonden hem hoe je kon overleven in het station.

Het was een moeilijk leven, maar Giri hield ervan om zijn eigen weg te gaan. ‘s Nachts voelde hij zich eenzaam en bang. De kinderen werden vaak geslagen, beroofd of, het allerergst, verkracht. Veel van hen dronken ’s avonds alcohol of snoven benzine om

beter te kunnen inslapen.

Giri en zijn vrienden verbleven nooit lang op één plaats. Ze reisden met de trein en werkten overal in India. Op een dag, toe Giri negen jaar was, stapte hij van de trein en kwam toe in een stad, genaamd Bhubaneswar. In het midden van het perron, zag hij een eigenaardige ‘openluchtklas’.

De kinderen zaten op de grond en schreven op hun schrijfleien. De hele ochtend zongen ze, dansten ze en zegden het alfabet zo luid op dat je hun echo’s kon horen door heel het station.

Giri had er altijd van gedroomd om naar school te gaan, maar hij was achterdochtig. Was het een list om kinderen gevangen te nemen en op te sluiten? Maar toen de leerkrachten eten uitdeelden, kon hij niet langer weerstaan.