Hoewel Balaram maar tien jaar oud is, reist hij per trein door gans India. Hij leerde alle grote steden kennen, zoals: Mumbai, New Delhi, Chennai and Hyderabad.

Balaram liep thuis weg omdat zijn moeder hem sloeg. Toen hij zes jaar oud was, werkte hij als seizoenarbeider.
 

’Steden spoken in mijn hoofd’, vertelt hij. ‘Maar ik hou van Mumbai. Ik verbleef daar een paar weken in een home voor kinderen vlak bij het station. We kregen er bezoek van Sunni Deol, een bekende filmster.  Hij gaf ons kleren en gaf ons de hand’.

Balaram is niet alleen. Net als hij leven en werken er vele kinderen in treinen.
Het zijn vrienden. Ze steunen elkaar en helpen de nieuwkomers.  Alles doen ze om wat geld te verdienen. ‘In de nachttrein slapen wij onder de banken. In sommige steden werd voor ons gezorgd door hulporganisaties. Wij kregen eten en een bed, zoals in Mumbai’.

Voor hij wegliep woonde hij in een slum in Puri.  Zijn moeder dronk en sloeg de kinderen. Zijn vader was dood.  ‘Mijn broer leeft op straat. Mijn twee zussen bij familie’.
Hij werd een treinkind en begon te drinken en werd verslaafd aan drugs. ‘Ik snoof, dronk bier, rookte marihuana en tabak. Dat hielp mij in het begin. Maar niet lang. Ik werd ziek en had steeds meer nodig’ 

In het station van Bhubaneswar was er een perronschooltje, opgericht door Inderjit Kurana.  Ik ging er naar toe en ben er gebleven. 

Nu woon ik in één van de kindercentra van Ruchika en ga naar school.

Ik ben gelukkig, heb vele vrienden. Soms verlang ik nog naar drugs, maar ik begin er niet meer aan.

Zo is het beter’.

Terug naar verhalen